Οικογένεια Βισβίζη

ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΒΙΣΒΙΖΗ 

ΓΙΟΥ ΤΩΝ ΘΡΑΚΙΩΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ  ΑΝΤΩΝΙΟΥ  ΚΑΙ ΔΟΜΝΑΣ ΒΙΣΒΙΖΗ.

Η ΑΙΝΙΤΙΣΣΑ ΗΡΩΙΔΑ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ ΔΟΜΝΑ ΒΙΣΒΙΖΗ 

(Η ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ)

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΤΟ ΜΑΙΟ ΤΟΥ 1954 ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΟ ΒΑΓΕΝΑ ΜΕ ΘΕΜΑ [[ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΙ ΔΟΜΝΑ ΒΙΣΒΙΖΗ]]

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΤΟ ΜΑΙΟ ΤΟΥ 1954 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΟ ΒΑΓΕΝΑ 

ΜΕ ΘΕΜΑ "ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΙ ΔΟΜΝΑ ΒΙΣΒΙΖΗ"

Λεωνίδας Κύρκος-3

Η «ΠΑΡΘΕΝΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ» ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ


"Πίσω στην Αθήνα. Η αντιδικία γύρω από τις εκλογές του 1961 δεν είχε κατασιγάσει. Όλοι περίμεναν τη σύνοδο της νέας Βουλής και τη σύγκρουση μέσα σ' αυτή. Οι εφημερίδες προανάγγελναν σφοδρή αναμέτρηση, το θερμόμετρο είχε ανέβει κατακόρυφα. Εκείνο το βράδυ, έβραζε η Βουλή. Όλα τα μάτια του λαού ήταν στραμμένα στη συζήτηση που ακολούθησε τις εκλογές του 1961, τις περιβόητες "εκλογές βίας και νοθείας".
Στο περιστύλιο της Βουλής ήταν μαζεμένος μεγάλος αριθμός βουλευτών. Οι συζητήσεις είχαν ανάψει και ήταν πολύ πιθανό να ακολουθήσουν επεισόδια. Γι' αυτό και ο πολύπειρος πρόεδρος της Βουλής κ. Ροδόπουλος είχε χτυπήσει τα κουδούνια πως η συνεδρίαση αρχίζει. Ήμασταν ήδη στην τρίτη μέρα των προγραμματικών δηλώσεων και η κατάληξη θα σημειωνόταν στις 12 ακριβώς ,  κατά τον κανονισμό .

Η αίθουσα ήταν ήδη κατάμεστη και στο βήμα οι βουλευτές συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης διαδέχονταν ο ένας τον άλλο, με βάση τον κατάλογο που από μέρες είχε συμφωνηθεί. Κάθε κόμμα είχε κάνει τις προτάσεις του.  Από την ΕΔΑ είχαν ήδη μιλήσει ο πρόεδρος Πασαλίδης και ο Ηλίας Ηλιού, κοινοβουλευτικός μας εκπρόσωπος. Ο Αντώνης Μπριλλάκης, συντονιστής της κοινοβουλευτικής μας ομάδας, είχε προσθέσει στον κατάλογό μας και το δικό μου όνομα, αδιαφορώντας για τις σφοδρές μου αντιρρήσεις. Ήμουν καινούριος βουλευτής, δεν είχα καν δει τους χώρους της Βουλής, δεν είχα "ζεστάνει" το κάθισμά μου, και η συζήτηση ξεπερνούσε τα μέτρα μoυ. «Μην τα υπερβάλλεις τα πράγματα. Θα δεις πως θα τα καταφέρεις. Μην έχεις άγχος και τρακ.
 Συγκέντρωσε τις σκέψεις σου με ψυχραιμία», με συμβούλεψε και με ενθάρρυνε ο Αντώνης.
Αυτά όλα ήταν καλά. Αλλά καταλάβαινα πως το ακροατήριο της Βουλής ήταν το δυσκολότερο απ' όσα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Το πιο απαιτητικό και το πιο αυστηρό στις κρίσεις του. Η περίοδος χάριτος εξαντλείται για κάθε νέο βουλευτή στην πρώτη του ομιλία, τη λεγόμενη παρθενική. Τότε, βέβαια, όλοι τον ακούν με επιείκεια. τον χειροκροτούν, έστω κι αν είναι αντίπαλος και στο τέλος τον συγχαίρουν ευγενικά γιατί πέρασε το βάπτισμα του πυρός. Για μένα όμως το πυρ ήταν μπροστά και ένιωθα σαν αναστενάρης. Κάθισα θορυβημένος στη θέση μου και παρακολουθούσα τη συζήτηση
όπως εξελισσόταν μέσα σε δαιμονισμένη φασαρία που την έλεγχε ο μάστορας πρόεδρος Ροδόπουλος, ο οποίος, κατά τη συνήθειά του, πετούσε πότε πότε κανένα λογοπαίγνιο για να φαιδρύνει την ατμόσφαιρα, πράγμα που του κόστισε μιαν αυστηρότατη προειδοποίηση από την πλευρά του Γεωργίου Παπανδρέου.
Ο αρχηγός του Κέντρου έμπαινε στην αίθουσα με καλομελετημένη έκφραση στο πρόσωπο. Συνήθως προχωρούσε με προσεκτικά, αργά βήματα και χαιρετούσε με χειραψία τους βουλευτές των πρώτων εδράνων, ώσπου να καθίσει. Εκείνο το βράδυ μπήκε καθυστερημένα, μέσα σε μια έκρηξη επευφημιών, με έκφραση αγέλαστη και παγωμένη, δεν χαιρέτησε κανέναν και κάθισε αμέσως στο έδρανό του. "Θα έχουμε θύελλα" , σχολίασαν οι εμπειρότεροι κι εγώ σκέφτηκα πως ίσως σε λίγο βρισκόμουν στο μάτι του κυκλώνα. Έσκυψα στις σημειώσεις μου και τις συγχρόνιζα με την εξέλιξη της συζήτησης.
Στο μεταξύ η ώρα περνούσε και πλησιάζαμε στο τέλος της συζήτησης. Ο Γεώργιος Παπανδρέου ετοιμαζόταν για την τελευταία του ατάκα και αδημονούσε για την ώρα που θα ανέβαινε στο βήμα. Η ατμόσφαιρα ήταν ήδη ηλεκτρισμένη και ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής ετοιμαζόταν να πει κι αυτός την τελευταία του λέξη. Ήταν φανερό πως η χώρα θα έμπαινε σε περίοδο οξύτατων εντάσεων. Εκείνη την ώρα ακριβώς ο Ροδόπουλος ανήγγειλε: "Ο κατάλογος των αγορητών εξηντλήθη. Τελευταίος ομιλητής, για 5 λεπτά, ο βουλευτής κ. Λ. Κύρκος".
Αισθάνθηκα μια ηλεκτρική εκκένωση, καθώς σηκώθηκα από τη θέση μου βαδίζοντας προς το βήμα. Είχα μπροστά μου μια αίθουσα που απορούσε τι διάβολο θέλει ένας νέος βουλευτής σ' αυτήν τη συζήτηση, εκείνη την ώρα που κορυφωνόταν η ένταση. Έβλεπα και τον Γεώργιο Παπανδρέου σε κατάσταση νευρικής αλλοφροσύνης, καθώς του έκλεβα τα λίγα λεπτά που θα μπορούσε να συνοψίσει τη θέση του. Τον έβλεπα και ήταν ολόκληρος μια νευρική έκκληση: Τελείωνε!
Πραγματικά, κατήγγειλα με δυο λόγια τη βία και τη νοθεία και προανήγγειλα την αντίδραση του λαού, έφερα μερικά παραδείγματα από τις εκλογές στην Κρήτη, μίλησα για τους δυο νεκρούς νέους, τον Βελδεμίρη και τον Κερπινιώτη, και ευχαρίστησα το σώμα για την ευμενή προσοχή του. Το ρολόι έδειχνε 12 παρά 2. 0 αρχηγός της ΕΚ άρπαξε το μικρόφωνο, κατήγγειλε και πάλι τον ανάξιο αρχηγό του ΓΕΣ στρατηγό Καρδαμάκη ως επιχειρησιακό βραχίονα του σχεδίου της βίας και της νοθείας και εξήγγειλε τον ανένδοτο αγώνα .
Ήταν η παρθενική μου ομιλία. Ο πατέρας μου, παλιός και έμπιστος κοινοβουλευτικός, με είχε συμβουλέψει: «Μη βιαστείς ν' ανέβεις στο βήμα. Μείνε στο έδρανό σου, άκουγε με προσοχή, διάβασε καλά τον κανονισμό και όταν αισθανθείς ώριμος, προχώρα». Εμένα, όμως, μ' έριξε στη θάλασσα, όπως είπα, ο Μπριλλάκης μαζί με τον Εφραιμίδη. Δεν πνίγηκα. Κατέβηκα με δυσκολία από το βήμα και αργότερα μαζεύτηκαν γύρω και με συνέχαιραν, από ευγένεια, διάφοροι συνάδελφοι. Κάποια στιγμή με πλησίασε ένας πρακτικογράφος της Βουλής (ήταν από το Περιστέρι , δεν θυμούμαι το όνομά του) και μου είπε: "Καλά τα πήγες. Όμως μπροστά στον πατέρα σου δεν πιάνεις χαρτωσιά!". Χάρηκα για την κρίση του. Ήταν από τους παλιούς και έμπειρους πρακτικογράφους, και αισθάνθηκα άνετα."

Σταύρος Παπαθανάκης

Λεωνίδας Κύρκος,μια μεγάλη προσωπικότητα της πολιτικής ζωής της χώρας 

και της Θράκης-Στιγμές από την προσωπική του διαδρομή

Εφημερίδα "Παρατηρητής της Θράκης"

Πέμπτη , 27 Οκτωβρίου 2011

Λεωνίδας Κύρκος-2

Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι από το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Λεωνίδα Κύρκου,

που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "ΕΣTΙΑ" με τίτλο

"Στιγμές από την προσωπική μου διαδρομή"

Η «ΕΝΑΤΗ» ΤΟΥ ΜΠΕΤΟΒΕΝ

Χρόνια της μεταπολίτευσης. Στη συγκέντρωση του ΚΚΕ εσωτερικού στην Ομόνοια,

που είχε κάνει εντύπωση, μια έκπληξη περίμενε τους πολυπληθείς ακροατές.

Σαν προανάκρουσμα της ομιλίας μου ξεχύθηκαν από τα μεγάφωνα ήχοι πρωτάκουστοι

σε λαϊκή  συγκέντρωση. Σιγά σιγά, το πρώτο άκουσμα διαδέχτηκε μια διάχυτη συγκίνηση.

Η μελωδία συνάρπασε τους ακροατές και τους μέθυσε. Και όταν η ορχήστρα τελείωσε, ακολούθησε ένα χαρούμενα ξέσπασμα από φωνές και χειροκροτήματα.

Ηταν η περίφημη "ωδή της χαράς", από την "Ένατη Συμφωνία" ταυ Μπετόβεν.

Το κοινό, απλοί άνθρωποι, εργαζόμενοι, αποδείχτηκαν εξαιρετικά δεκτικοί, με υψηλό δείκτη πολιτισμού, διαψεύδοντας όσους είχαν φόβους και αντιρρήσεις. «Τι τη Θέλεις την "ενάτη", ποιος θα την καταλάβει; 0 λαός μας δεν έχει τη μουσική παιδεία να τη δεχτεί. Πώς ταιριάζει με την ομιλία; Δεν έχει ξαναγίνει». Μα γι' αυτό, το πείραμα χρειάζεται. Το ΚΚΕ εσωτερικού είναι παντού πρωτοπόρο. Δεν φέρνουμε μόνο την κομμουνιστική ανανέωση, αλλά κι ένα νέο άνεμο πολιτισμού. Όλοι οι μεγάλοι είναι δικοί μας! Πραγματικά, το πείραμα πέτυχε. Από τότε, όσοι άκουγαν την «Ωδή» έλεγαν: το ΚΚΕ εσωτερικού. Αργότερα μας ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ. Το τραγούδι ήταν από τα "Κάρμινα Μπουράνα" του Όρφ. Καμία σχέση.

Η επιμονή μου, όμως, στην "Ενάτη" έχει μια βιωματική σχέση με τη ζωή μου. Το 1949 ήμασταν με τον Μανώλα Γλέζο και άλλους στις φυλακές Αβέρωφ. Μόλις είχαμε καταδικαστεί σε θάνατο παμψηφεί από το Έκτακτο Στρατοδικείο της Αθήνας, για την απόπειρά μας να διαφύγουμε στον Δημοκρατικό Στρατό. Μαζί μας ήταν η αρραβωνιαστικιά μου -τότε- Καλλί (ισόβια), ο Τσερέπας (εις θάνατον), ο Στέλιος Δαμιανίδης, δάσκαλος από τις Σέρρες (εις θάνατον), ο Κωνσταντίνος Προβελέγγιος, πολιτικός μηχανικός (ισόβια), ο Γιάννης Πουρνάρας, εκδότης και άλλοι. Εμάς, τους τέσσερις μελλοθανάτους, μας πήγαν, μόλις φτάσαμε στη φυλακή, στον «Γολγοθά» (έτσι είχαν ονομάσει οι κρατούμενοι έναν υπόγειο χώρο στο παράρτημα των Φυλακών Αβέρωφ, όπου βάζανε τους υποψήφιους για εκτέλεση, για να τους χωρίζουν από τους άλλους πολιτικούς κρατούμενους»). Πρώτο κελί ήταν ο Μανώλης Γλέζος, δεύτερο εγώ, στα άλλα οι υπόλοιποι δύο.

Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών,Μάρτιος 1949.

Ο Λεωνίδας Κύρκος στη δεύτερη σειρά

μαζί με τον Μανώλη Γλέζο,τον Άγγελο Διαμαντόπουλο

και τον Κώστα Προβελέγγιο.

Στην πρώτη σειρά η Καλλί Σμπαρούνη,

σύζυγος του Λεωνίδα

Όταν βρόντηξε η πόρτα πίσω μου, προσπάθησα να προσανατολιστώ στο κακοφωτισμένσ κελί. 'Ενα βρομερό στρώμα στο πάτωμα, με μια επίσης βρομερή κουβέρτα, φεγγίτης για αγέρα δεν υπήρχε, ένα σπασμένο ουροδοχείο -αληθινός προθάλαμος της Κόλασης. Σαν συνήλθα, χτύπησα συνθηματικά τον τοίχο του Μανώλη. Μου απάντησε σε λίγο, «Βγες στο "Ιούδα", μου φώναξε (Έτσι είχαν βαφτίσει οι κρατούμενοι την τρύπα στην πόρτα απ' όπου ελέγχουν οι φύλακες τι κάνει ο κρατούμενος). Βγήκα. "Αν ζούμε αύριο το πρωί, ραντεβού εδώ να τα πούμε μόλις φύγουν οι φύλακες".

Περπάτησα λίγο πάνω-κάτω για να ξεμουδιάσω και να ζεσταθώ. Κι όταν άκουσα αμυδρά το καμπανάκι της φυλακής, που σήμαινε κλείσιμο στα κελιά και κατάκλιση, άπλωσα στο βρομερό στρώμα μια μεγάλη πετσέτα που κουβαλούσα και σε λίγο προσπάθησα να ξαπλώσω. Ήμουνα πολύ κουρασμένος από την ταλαιπωρία και τις συγκινήσεις της ημέρας, κι έτσι δεν άργησα να κοιμηθώ. Στον ύπνο μου έβλεπα τη ζωή μου και τις τελευταίες μέρες που πέρασα, τη μάνα μου με τα πρησμένα μάτια από το κλάμα, τον πατέρα μου κρατούμενο στις φυλακές των Βούρλων να διαβάζει και να ξαναδιαβάζει με λυγμoύς το μικρό σημείωμα που του είχα στείλει με τους άλλους συγκρατούμενούς μου:

"Έχεις φιλήσει για τελευταία φορά πολλά παιδιά που φύγαν χορεύοντας για το απόσπασμα. Τελευταία, τα Σαμιωτάκια, που έλεγες. Σφίξε την καρδιά σου και δώσε κουράγιο στη Γιαννούλα» (τη μάνα μας) ,τον Τάκη και τον Κώστα. Καταλαβαίνεις πως δεν είχα άλλη επιλογή. Σ' ευχαριστώ για όσα με δίδαξες. Σε χαιρετώ σαν πατέρα και σαν ηγέτη".

Δεν βάσταξα. Ξύπνησα. Το κρύο με περόνιαζε. Και, μ' όλο το κρύο, είχα μουσκέψει από τον παγωμένο ιδρώτα. Άλλαξα θέση και προσπάθησα να συγκεντρωθώ στον ύπνο για να 'μαι ξεκούραστος και γαλήνιος όταν...

Πέρασε φαίνεται αρκετή ώρα, το κελί γέμισε από ένα αρρωστημένο φως, που έμπαινε από τον "Ιούδα" της πόρτας και τις χαραμάδες. Σε λίγο άκουσα τη χαμηλή φωνή του Μανώλη: "Λιόντια, ε, Λιόντα! Ζούμε. Τσιμπήσου να βεβαιωθείς". 
"Ζούμε, Μανώλη μου, να μηνύσουμε στα παιδιά απάνω να μην αγωνιούν. Άκου λοιπόν".
Τα "απάνω" ήταν οι πολιτικοί κρατούμενοι των παραπάνω ορόφων. Έγλειψα τα χείλη μου και έβαλα τα δυνατά μου για το ομορφότερο σφύριγμα της ζωής μου. Ήταν η ωδή της χαράς . Πρέπει να πω πως αν για κάτι ήμουν υπερήφανος στον εαυτό μου ήταν το σφύριγμά μου. Είχε σπουδαία ποιότητα και έκταση. Δεν ήταν μόνο η δική μου αυτάρεσκη γνώμη. Ήταν γενική η αναγνώριση. Άλλοτε έμοιαζε με ήχο βιολιού, άλλοτε φλάουτου, άλλοτε όμποε. Δυστυχώς, με τα χρόνια, το έχασα: το στόμα, τα χείλη, η γλώσσα μου, τα δόντια έπαθαν αλλοιώσεις. Σήμερα δεν θυμίζει τίποτα από τα παλιά. Σφύριζα τα κύρια θέματα από όλες τις συμφωνίες του Μπετόβεν, την Ημιτελή του Σούμπερτ -το ρεπερτόριό μου ήταν ατελείωτο. 
Μια φορά, σε μια συνέντευξη, η αξέχαστη Μαρία  Ρεζάν μου ζήτησε να της σφυρίξω κάτι. Χωρίς δισταγμό, της σφύριξα το τελευταίο μέρος από την Ποιμενική του Μπετόβεν.
Έτσι, το μήνυμά μας απλώθηκε στη φυλακή. Κάτι γράφει γι` αυτό η αξέχαστη Καίτη Ζεύγου στα απομνημονεύματά της. Το άκουσαν όλοι, και οι απέναντι γυναικείες φυλακές όπου κρατούνταν η Καλλί και γέλασαν τα χείλη τους. "Ζούμε και υμνούμε τη χαρά της ζωής!" ήταν το μήνυμα.
Αυτό επαναλαμβανόταν δέκα μέρες, ώσπου να μας δοθεί η αναστολή και να βγούμε από τον "Γολγοθά".Από τότε δέθηκα με την "ενάτη" και τον" ύμνο της χαράς". Γι' αυτό την πέρασα στις συγκεντρώσεις του ΚΚΕ εσωτερικού και μαζί με τα ανανεωτικά μηνύματα την κάναμε γνωστή σε όλη την Ελλάδα. Αργότερα, έγινε ο επίσημος ύμνος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και έλειψαν οι αμφισβητήσεις και οι αντιδράσεις. Ήμασταν και γι' αυτό υπερήφανοι.

Σταύρος Παπαθανάκης

Λεωνίδας Κύρκος,μια μεγάλη προσωπικότητα της πολιτικής ζωής της χώρας 

και της Θράκης-Στιγμές από την προσωπική του διαδρομή

Εφημερίδα "Παρατηρητής της Θράκης"

Πέμπτη,27 Οκτωβρίου 2011

Λεωνίδας Κύρκος-1

Λεωνίδας Κύρκος, μια μεγάλη προσωπικότητα 

της πολιτικής ζωής της χώρας 

και της Θράκης

Στιγμές από την προσωπική του διαδρομή 

Ο Λεωνίδας Κύρκος υπήρξε μια σημαντική προσωπικότητα της Αριστεράς 

και μέχρι το τέλος της ζωής του υπερασπίστηκε με το δικό του τρόπο και δρόμο

τις αξίες και τα ιδανικά ενός κοινωνικού και πολιτικού κινήματος με επίκεντρο τον άνθρωπο. 

Ο Λεωνίδας Κύρκος ξεπέρασε κατά πολύ τα στενά πολιτικά όρια

 των πολιτικών σχηματισμών τπς Αριστεράς και έχαιρε για το ήθος 

και τη ρητορική δεινότητά του εκτίμησης και αναγνώρισης 

σε ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.

Μοζί του έκλεισε ένας ιστορικός κύκλος μεγάλων προσδοκιών και χαμένων ευκαιριών

 για την Αριστερά, με ελπίδες και διαψεύσεις αλλά και με απίθανα 

αποθέματα αλτρουισμού και εθελοντισμού, που σε κάθε εποχή από μόνα τους ως στοιχεία 

μπορούν να αποτελέσουν τον πυρήνα ενός βιώσιμου πολιτικού προγράμματος, 

που πάντα χαρακτήριζαν τη λαϊκή ψυχή και άγγιζαν σε κάθε άνθρωπο, 

ανεξαρτήτως εποχής και φυλής, ευαίσθητες χορδές

για να εκλυθούν καταπληκτικά φορτία συγκίνησης, ενέργειας και δύναμης 

για να κινηθούν οι μηχανισμοί της ιστορίας 

και να υπάρξουν οι μεγάλες αλλαγές-τομές ορόσημα στην ιστορία 

κάθε κοινωνίας και της ανθρωπότητας. 

Τον Λεωνίδα Κύρκο τον απασχολούσε πάντα η πολυδιάσπαση

 και ο κατακερματισμός των πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς 

κι είχε βάλει στόχο ζωής τη δημιουργία προϋποθέσεων για την επανένωσή της. 

Το πείραμα του Συνασπισμού, αν και ξεκίνησε καλά δεν ολοκληρώθηκε 

μ' αποτέλεσμα την απογοήτευση του κόσμου της Αριστεράς. 

Υπάρχει και η πολιτική παρακαταθήκη του εγχειρήματος 

της Ενωμένης Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ), το οποίο παραμένει ένα πρότυπο

 και πιλότος και γιο τις σημερινές συνθήκες και πολιτικές εξελίξεις. 

Στο πείραμα της ΕΔΑ, πριν 60 χρόνια, το 1951 σημαντική συμβολή 

είχε ο πατέρας του Λεωνίδα Μιχάλης Κύρκος, με πολιτικές αρετές και δυνατότητα 

που τον ανέδειξαν σε μια προσωπικότατα της σύγχρονης πολιτικής ζωής.

 Ο Μιχάλης Κύρκος ήταν πρόσφυγας πρώτης γενιάς 

από το Σαμάκοβο της Ανατολικής Θράκης 

κι ένα παράδειγμα του δυναμισμού του προσφυγικού ελληνισμού 

που έμελλε να επηρεάσει καταλυτικά τις κοινωνικές, οικονομικές, κοινωνικές, 

πολιτικές και πολιτιστικές εξελίξεις στον ελλαδικό χώρο. 

Μιχάλης Κύρκος,ο πατέρας του Λεωνίδα

Αυτή τη σχέση και την καταγωγή του ο Λεωνίδας Κύρκος δεν λησμόνησε ποτέ 

και δεν είναι τυχαίο ότι ανταποκρινόταν πάντα 

στις προσκλήσεις των θρακικών σωματείων.

Ο Λεωνίδας Κύρκος(δεύτερος από αριστερά) 

σε εκδήλωση του Θρακικού Κέντρου -Εταιρείας Θρακικών Μελετών 

στην Αθήνα.

Δίπλα του η κόρη του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή , 

Δέσποινα Καραθεοδωρή-Ροσοπούλου.

Σταύρος Παπαθανάκης

Λεωνίδας Κύρκος,μια μεγάλη προσωπικότητα της πολιτικής ζωής της χώρας 

και της Θράκης-Στιγμές από την προσωπική του διαδρομή

Εφημερίδα "Παρατηρητής της Θράκης"

Πέμπτη,27 Οκτωβρίου 2011

 

Άγιος Νεκτάριος

Ο Άγιος Νεκτάριος (κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς) 

γεννήθηκε στη Σηλυμβρία της Ανατολικής Θράκης  την 1η Οκτωβρίου 1846

και πέθανε στην Αθήνα το 1920 .

Υπήρξε λαοφιλής ιεράρχης , ποιμενάρχης και παιδαγωγός .

Θεωρείται θαυματουργός , διότι , σύμφωνα με τις λαικές παραδόσεις ,

έκανε θαύματα , ενώ βρισκόταν ακόμα στη ζωή .

Νίκος Ζαχαριάδης

Ο Νίκος Ζαχαριάδης γεννήθηκε στην Αδριανούπολη στις 27 Απριλίου 1903 
και πέθανε στο Σουργκούτ της Σιβηρίας την 1η Αυγούστου 1973 .
Υπήρξε ιστορικός ηγέτης του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος ,
γενικός γραμματέας του ΚΚΕ 
και μέλος της εκτελεστικής γραμματείας της Κομμουνιστικής Διεθνούς .

Σοφία Βέμπο

Η Σοφία Βέμπο γεννήθηκε στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης 

στις 10 Φεβρουαρίου 1910 και πέθανε στην Αθήνα στις 11 Μαρτίου 1978 .

Ήταν κορυφαία ερμηνεύτρια και ηθοποιός .

Χαρακτηρίστηκε "Τραγουδίστρια της Νίκης" 

εξαιτίας των εθνικών τραγουδιών που ερμήνευσε 

στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 .

Καπετάν Δημητράκης Βούλγαρης (Τολίδης)

Καπετάν Δημητράκης Βούλγαρης (Τολίδης) . Από το Ζαλούφι Ανατολικής Θράκης

Καπετάν Κεμάλ-Kaptan Kemal