Αποχαιρέτισαν εν μεγίστη συγκινήσει

 Εφημερίδα "Ανατολικός Αστήρ", 17 Απριλίου 1885.

Μεγαλοπρεπεστάτη υποδοχή

 Εφημερίδα "Ανατολικός Αστήρ", 10 Απριλίου 1886.

Όπως προπέμψωσι τον γηραιόν μητροπολίτην

 Εφημερίδα "Ταχυδρόμος", 14 Μαρτίου 1900.

Ζήσας ολόκληρον αιώνα

 Εφημερίδα 'Φιλιππούπολις" 7 Νοεμβρίου 1891.

Οι Μητροπολίτες Αδριανουπόλεως 325-1922

Από το βιβλίο

 

Αφίκετο η Α.Σ. ο Γέρων άγιος Αδριανουπόλεως

 Εφημερίδα "Ταχυδρόμος" 28 Μαρτίου 1902.

Εκλογή βοηθού του Σεβασμιωτάτου Αδριανουπόλεως

Εφημερίδα "Ταχυδρόμος" 19 Φεβρουαρίου 1902.
 

Κωνσταντίνος Βλαχόπουλος, εκδότης της εφημερίδας "Έβρος"

  Από το βιβλίο του Πέτρου Αξιώτη:"Η Αδριανούπολις, (Θράκη- Ανατολική Ρωμυλία), από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1922". Θεσσαλονίκη 1949.

Έτος γέννησης το 1854.

In Memoriam - 30 χρόνια χωρίς τον Μάνο Χατζιδάκι - 30 years without Manos Hadzidakis - Manos Hacıdakis'siz 30 yıl

 Φέτος - σαν σήμερα - κλείνουν 30 χρόνια από τον θάνατο του Μάνου Χατζηδάκη που έλκυε την καταγωγή του - απο την πλευρά της μητέρας του (το γένος Αρβανιτίδη) - από την Αδριανούπολη.

Σαν μικρό αφιέρωμα κάνουμε αναδημοσίευση του άρθρου της Γεωργίας Ζερβογιάννη από το Athensvoice. Όλο το άρθρο με τις φωτογραφίες βρίσκεται εδώ: https://www.athensvoice.gr/politismos/mousiki/854539/manos-hatzidakis-pethane-san-simera-15-iouniou/

 

 

'' Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Μάνος Χατζηδάκις λείπει περισσότερο από ποτέ. Θαρραλέος, λυρικός και αιχμηρός με ένα τρόπο ουσιαστικό και πνευματώδη, ο κορυφαίος Έλληνας δημιουργός μιλούσε με νότες και λέξεις κοφτερές - δεν αποζητούσε την επιβεβαίωση ούτε είχε αυτή την ανάγκη γιατί γνώριζε ότι οι μελωδίες του, οξυδερκείς και λυρικές, θα έμεναν αναλλοίωτες στον χρόνο. Ο δημιουργός του «Χαμόγελου της Τζοκόντας», του «Μεγάλου Ερωτικού», των «Έξι Λαϊκών Ζωγραφιών» και πλήθους άλλων αριστουργημάτων, το δεύτερο ελληνικό βραβείο Όσκαρ, ο «αριστερός της δεξιάς», όπως αυτοπροσδιοριζόταν, πέθανε στις 15 Ιουνίου 1994, μία ημέρα σαν σήμερα, προδομένος από την καρδιά του.

   Ο Μάνος Χατζιδάκις είχε γεννηθεί στις 23 Οκτωβρίου 1925 στην Ξάνθη. Το πατρικό του σπίτι, στον τρίτο όροφο της οδού Βενιζέλου 17, αναστυλώθηκε και αποτελεί ένα από τα στολίδια της ακριτικής πόλης. Η οικογένεια ζούσε στην Ξάνθη γιατί ο πατέρας Χατζηδάκης εργαζόταν ως νομικός σύμβουλος σε καπνικές εταιρείες της περιοχής που στις αρχές του 20ου αιώνα γνώριζαν μεγάλη άνθηση. Από τα τέσσερα του χρόνια ο Χατζηδάκις ξεκίνησε μαθήματα πιάνου, βιολί και ακορντεόν - και κάπως έτσι η γνωριμία με τη μουσική, την παντοτινή σύντροφό του στη ζωή, είχε μόλις αρχίσει.

 Ο Χατζιδάκις εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα με τη μητέρα του και την αδελφή του το 1932, μετά τον χωρισμό των γονιών του. Το 1938 ο πατέρας του σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα, γεγονός που σε συνδυασμό, αργότερα, με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου επέφερε μεγάλες οικονομικές δυσχέρειες στην οικογένεια. Ο νεαρός Χατζιδάκις εργάστηκε για βιοπορισμό ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι, παγοπώλης στο εργοστάσιο του Φιξ, υπάλληλος στο φωτογραφείο του Μεγαλοκονόμου και βοηθός νοσοκόμος στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο.

 Παράλληλα επέκτεινε τις μουσικές του γνώσεις κάνοντας ιδιαίτερα θεωρητικά μαθήματα με τον Μενέλαο Παλλάντιο, ενώ παρακολούθησε ως ακροατής μαθήματα στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δεν ολοκλήρωσε ποτέ οποιεσδήποτε σπουδές.Την ίδια περίοδο συνδέθηκε με άλλους καλλιτέχνες και διανοούμενους, ηλικιακά μεγαλύτερους από αυτόν, μεταξύ των οποίων ήταν οι ποιητές Νίκος Γκάτσος, Γιώργος Σεφέρης, Οδυσσέας Ελύτης, Άγγελος Σικελιανός και ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης.

Κατά την τελευταία περίοδο της Κατοχής συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές της Ε.Π.Ο.Ν., όπου γνώρισε τον Μίκη Θεοδωράκη, με τον οποίον σύντομα ανέπτυξε ισχυρή φιλία.

 Τα πρώτα έργα και η γνωριμία με τον Κουν 

Η πρώτη του εμφάνιση ως συνθέτης γίνεται το 1944, σε ηλικία 19 ετών, με την κωμωδία «Ο Τελευταίος Ασπροκόρακας» του Αλέξη Σολωμού στο νεοσύστατο τότε Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν. Στη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης, ο Χατζιδάκις παρακολούθησε και μαθήματα υποκριτικής, αν και τελικά ο ίδιος ο Κάρολος Κουν τον προέτρεψε να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη μουσική. Η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» αποδείχθηκε ιδιαίτερα παραγωγική και διήρκεσε περίπου δεκαπέντε χρόνια.

 Η γόνιμη συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης θα διαρκέσει 15 χρόνια, με μουσικές για παραστάσεις όπως: «Γυάλινος Κόσμος» (1946), «Αντιγόνη» (1947), «Ματωμένος Γάμος» (1948), «Λεωφορείον ο Πόθος» (1948), «Ο θάνατος του Εμποράκου» (1949) κ.ά.

Την περίοδο της Κατοχής, ο Χατζιδάκις ανακάλυψε το ρεμπέτικο τραγούδι και έγινε ένας από τους πρώτους που το μελέτησαν και κατανόησαν την αξία του. Στις 31 Ιανουαρίου 1949, σε ηλικία 23 ετών, έδωσε στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», τη διάσημη διάλεξή του για το ρεμπέτικο τραγούδι, μέσω της οποίας το συνέδεσε με τη νεοελληνική πολιτιστική κληρονομιά και του προσέδωσε ευρωπαϊκής προέλευσης αξίες.

 Επίσης, έγραψε σημαντικά μουσικά έργα, όπως τα πιανιστικά «Για μια μικρή λευκή αχιβάδα» (1947, το πρώτο από 51 έργα που ο ίδιος ξεχώρισε με ιδιαίτερη αρίθμηση ανάμεσα στο σύνολο της δημιουργίας του ως opus 1)  (σ.σ. το έργο μπορεί να ακουστεί εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=TyqtZSgaxZA )  και «Ιονική σουίτα» (1952), καθώς και τον κύκλο τραγουδιών «Ο Κύκλος του C.N.S.» (1954, αφιερωμένος στον Κάρλος Νόβι Σάντσεζ με αφορμή το θάνατο του κοινού τους φίλου Ετιέν Ρέρυ).

 Συνδεση του ονόματός του  με τη «χρυσή εποχή» του ελληνικού σινεμά.

Μεγάλο κεφάλαιο αποτελούν και οι μουσικές που συνέθεσε για σπουδαίες ταινίες του ελληνικού και του διεθνούς κινηματογράφου, με την έντονα δημιουργική περίοδό του να ξεκινάει από το 1955.Αναφέρουμε ενδεικτικά την «Κάλπικη Λίρα» (Γ. Τζαβέλλα 1954), τη «Στέλλα» (Μ. Κακογιάννη, 1955), το «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» (1955) του Αλέκου Σακελάριου, τον «Δράκο» (Ν. Κούνδουρου, 1956), το «America-America» (Ελ. Καζάν, 1962), «Sweet Movie» (Ντούσαν Μακαβέγιεφ, 1974), «Μανταλένα», «Η Αλίκη στο ναυτικό», «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος», «Η κυρία δήμαρχος», «Το κλωτσοσκούφι», «Ραντεβού στην Κέρκυρα» κ.ά. ''

Το άρθρο συνεχίζεται στην ιστοσελίδα  https://www.athensvoice.gr/politismos/mousiki/854539/manos-hatzidakis-pethane-san-simera-15-iouniou/ με πλήθος φωτογραφιών

 

 

 

Η εν Αδριανουπόλει υποδοχή του σεβ. μητροπολίτου Αδριανουπόλεως

 Εφημερίδα "Ανατολικός Αστήρ", 14 Μαρτίου 1890.

Κωνσταντίνος Αλτουναλμάζης ιδιοκτήτης του φαρμακείου "Φοίνιξ" στην Αδριανούπολη

 

Μαιευτήρας- Γυναικολόγος Δ. Ι. Ιωαννίδης στην Αδριανούπολη

 

Αδριανούπολη-Andrinople

Μάνος Χατζηδάκις 1925-1994

Αντί μνημοσύνου

 Σαν χθές πριν 26 χρόνια έφυγε από κοντά μας, για την γειτονιά των αγγέλων ο Μάνος Χατζηδάκις. Γεννημένος στην Ξάνθη από πατέρα κρητικό και μητέρα αδριανουπολίτισα έμελλε να σημαδέψει για πάντα την μουσική παράδοση της σύγχρονης Ελλάδας. Η μουσική του και τα τραγούδια του δημιούργησαν μια ολόκληρη σχολή -αν μπορούσαμε να την αναφέρουμε σαν τέτοια- που καταξίωσε παγκόσμια και έκανε ευρέως γνωστή  την ελληνική μουσική σκηνή  μετά το 1960.
Περισσότερα από τον ιστότοπο:
https://www.manoshadjidakis.com/viografia/
Στο διαδίκτυο υπάρχουν πολλές συνεντεύξεις του, όπου  καίρια, με σαφήνεια, δηκτικότητα και με αιχμηρό και περιεκτικό λόγο  αποτυπώνει τις προσωπικές του απόψεις σε πολλά ζητήματα της εποχής .
Μπορείτε να ακούσετε το 'κοντσέρτο' απο το ' Χαμόγελο της Τζοκόντας' στον ακόλουθο σύνδεσμο
https://www.youtube.com/watch?v=IIoRHEnt6B8

Το χαμόγελο του Μάνου

Σαν σημερα στις 15 Ιουνίου του 1994 μας αφησε ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης  Μανος Χατζηδάκις.Η ιστοσελίδα Athensvoice.gr έχει σήμερα  ενα εξαιρετικο αφιέρωμα με παλιές συνεντεύξεις και ανέκδοτες φωτο απο την παιδική ηλικία του συνθέτη με καταγωγη εκ μητρός απο Αδριανούπολη.
Στον παρακάτω συνδεσμο οι φωτογραφιες:
http://www.athensvoice.gr/viral/viral-now/320439_hamogelo-toy-manoy

και όλο το αφιέρωμα  στο οποίο θα βρείτε και πολυ ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις εδώ:
http://www.athensvoice.gr/culture/music/tributes/328344_manos-hatzidakis-xanthi-23-oktovrioy-1925-athina-15-ioynioy-1994

Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής

Εφημερίδα "Ανατολικός Αστήρ" 20-1-1882.

Ποιμαντική ράβδος του μητροπολίτου Αδριανουπόλεως Νεοφύτου

Γ. Α. Σωτηρίου

" Ποιμαντική ράβδος του μητροπολίτου Αδριανουπόλεως Νεοφύτου "

Θρακικά , τόμος 12ος

Αθήνα 1938

Ημερολόγιον της εφημερίδος των κυριών

                                                  Καλλιρρόη Σιγανού Παρρέν 

Ήταν η πρώτη Ελληνίδα δημοσιογράφος και η πρώτη Ελληνίδα που αγωνίστηκε συστηματικά και με πάθος για τη χειραφέτηση της Ελληνίδας. Μεγάλη μορφή του υγιούς φεμινισμού για πολλά χρόνια καθοδηγούσε τη γυναίκα με γνώμονα την ισοτιμία των δύο φύλων σε όλες τις εμφανίσεις ιης ζωής αλλά με απόλυτο σεβασμό στο θεσμό της οικογένειας, του στυλοβάτη της Ελληνικής Κοινωνίας. Πίστευε ότι το μεγαλείο της Πατρίδας έγκειται στο μεγαλείο των θυγατέρων της και δίκαια χαρακτηρίστηκε "Μάνα της νεώτερης Ελληνίδας". 

Γεννήθηκε στα Πλατάνια Αμαρίου του Ρεθύμνου της Κρήτης το 1859 την Πρωτομαγιά και έζησε σε μία αρχοντική με πλούσια πνευματική παράδοση οικογένεια. Μετά το μεγάλο ξεσηκωμό της Κρήτης και το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, οκτώ χρονών κοριτσάκι άφησε την Κρήτη και όλη η οικογένεια του Σπυρίδωνα Σιγανού εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. 

Οι γονείς της έκαναν το παν για να της δώσουν μια ολοκληρωμένη μόρφωση. Αρχικά φοίτησε στην Σχολή Σουρμελή στον Πειραιά, μετά στη Γαλλική Σχολή Καλογραιών όπου διακρίθηκε για τη φιλομάθεια και την εξυπνάδα της και τελικά στο Αρσάκειο. την περίφημη σχολή εκπαίδευσης παιδαγωγών, απ' όπου έλαβε το δίπλωμα της δασκάλας με "άριστα", το 1878, πριν κλείσει το 20 χρόνια της. 

Αμέσως διορίστηκε στην Οδησσό της Ρωσίας και διηύθυνε το Ροδοκανάκειο Παρθεναγωγείο της Ελληνικής Κοινότητας Οδησσού και μετά 5 χρόνια ήρθε στην Ανδριανούπολη και εργάστηκε ως Διευθύντρια στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο. Επί 9 περίπου χρόνια εργάστηκε σαν "Ιεραπόστολος της γλώσσας. της θρησκείας, και των πατροπαράδοτων ηθών και εθίμων". 

Τελικά άφησε την έδρα της διδασκαλίας και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Τότε παντρεύτηκε και τον φιλέλληνα δημοσιογράφο Ιωάννη Παρρέν (από πατέρα Γάλλο κcιι μητέρα Αγγλίδα), ο οποίος ήταν ιδρυτής του "Αθηναϊκού Πρακτορείου". Ο άνδρας της είχε πολλή εμπιστοσύνη στην κρίση της και συζητούσε πάντα μαζί της όλες τις υποθέσεις του. Ποτέ δεν της έδειξε ότι τη θεωρούσε κατώτερή του.

 Ετσι η σχέση της με τον διακεκριμένο δημοσιογράφο Παρρέν και η συναναστροφή της με αξιόλογους πνευματικούς ανθρώπους που την ενημέρωναν για όλα τα ττνευματικά, πολιτικά και κοινωνικά ρεύματα της εποχής, βγάζουν στην επιφάνεια, ενθαρρύνουν και ωριμάζουν την ιδέα να γίνει δημοσιογράφος. Να γράφει όχι μόνο για τον εαυτό της αλλά και για τους άλλους. 

Έτσι έκανε το πρώτο βήμα, πρωτόγνωρο για την εποχή της. Έξέδωσε την "Εφημερίδα των Κυριών', την πρώτη γυναικεία εφημερίδα στην Ελλάδα που το πρώτο της φύλλο τυπώθηκε στις 9 Μαρτίου 1687. Γεννήθηκε έτσι η πρώτη Ελληνίδα δημοσιογράφος. 

Η Καλλιρρόη Σιγανού Παρρέν, διευθύνει την εφημερίδα την οποία στην αρχή συντάσσει 

εξ ολοκλήρου μόνη της Αργότερα συνεργάζεται με εξαίρετες κυρίες που έχουν μορφω0εί στο εξωτερικό και συμμερίζονται τον πρωτοπόρο αγώνα της για να βελτιώσει τη θέση της γυναίκας που ζει παραγκωνισμένη, χωρίς οράματα και εμπιστοσύνη στις ικανότητές της, χωρίς δικαίωμα ανώτερης μόρφωσης, χωρίς ασφάλεια στην εργασία της, με το ελάχιστο ημερομίσθιο, το εξαντλητικό ωράριο (από 6 το πρωί μέχρι 11 το βράδύ), τις άθλιες συνθήκες εργασίας, την παντελή έλλειψη πρόνοιας, κ.λ.π., κ.λ.π 

Στα δύο πρώτα φύλλα υπογράφει αναγραμματίζοντας το επίθετο της Το άρθρα της υπογράφει η Εύα Πρενάρ. Η εφημερίδα των Κυριών ήταν η πρώτη ελληνική εφημερίδα που συντάκτες της είναι μόνο γυναίκες. Το πρώτο φύλλο κυκλοφόρησε σε 3.000 αντίτυπα που έγιναν ανάρπαστα και ανατυπώθηκε σε 7.000 που πουλήθηκαν την ίδια μέρα σε μια Αθήνα με πληθυσμό 65.000 κατοίκων από τους οποίους πολλοί ήταν αναλφάβητοι. 

Τα πρώτα σχόλια ήταν ειρωνικά ,  υβριστικά, απειλητικά εναντίον της αναρχικής ΠΡΕΝΑΡ. "Θα την συντρίψω διότι μαστροπεύει τας γυναίκας. Έχω και μάννα και αδελφήν άγαμον", δήλωνε ο διευθυντής της εφημερίδας ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ, ενώ ο άλλος της ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ συμπλήρωνε "Αι γυναίκες είναι πετεινόμυαλαι και ελαφραί. Δεν αξίζει τον κόπον να ασχοληθώμεν και ο μισογύνης Εμμανουήλ Ροίδης έλεγε: "Δύο επαγγέλματα αρμόζουν εις τας γυναίκας. Εκείνα της νοικοκυράς και της εταίρας.'. 

Γρήγορα όμως τα ειρωνικά σχόλια μεταβλήθηκαν σε θαυμασμό για το θάρρος με το οποίο επέβαλε και υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των γυναικών, την χειραφέτηση τους. την πνευματική και κοινωνική τους εξύψωση. 

Δίπλα της στάθηκε ο Ξενόπουλος που δήλωσε δημόσια: "Η συντροφιά σου είναι πολύτιμη. Το ήθος σου , η τόλμη και η γραφή σου θαύμα. Εύγε σου Δέσποινα της φιλαλληλίας και της προόδου. Στηρίζω τους αγώνες σου, των γυναικών τους αγώνες με όλη μου τη δύναμη'. 

Ο μεγάλος Παλαμάς, ο εθνικός μας ποιητής όταν διάβασε την εφημερίδα της Κ Π μαγεύτηκε κυριολεκτικά και της αφιέρωσε ιδιαίτερο ποίημα . 

Αφιέρωμα στην Καλλιρρόη Σιγανού-Παρρέν , την πρώτη Ελληνίδα φεμινίστρια

Αρχείο Δημήτρη Γκεντσίδη

Ο Σέρβος στρατηγός Στεπάν Στεπάνοβιτς στα σοκάκια της Αδριανούπολης- Edirne sokaklarında,Sırp general Stepa Stepanoviç

Χρήστος Παπαδόπουλος (1835-1906)

ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ ΤΗΣ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΗΣ 

ΕΝΙΣΧΥΣΕ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ

,ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ 

ΤΑ ΔΩΡΙΣΕ ΣΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ 

ΤΟΥ ΦΙΛΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 

ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ.

Και λίγα λόγια για τη ζωή του .....

..... από τα " Θρακικά " του 1931